บทที่ 6 ตอนที่ 6 ต้องการอะไรกันแน่
เซย์จิยกกระเป๋าของมะนาวขึ้นไปไว้กระโปรงหลัง จากนั้นมะนาวก็บอกลารำพึง เขาเลยเดินขึ้นรถไปก่อน
“ไปนะคะแม่ ถ้ามีอะไรก็โทรมานะคะ”
“ไปเถอะ ๆ ตั้งใจเรียนนะมะนาว แล้วก็ตั้งใจทำงานให้คุณเซย์ด้วยล่ะ คุณท่านกับคุณเซย์ มีพระคุณกับเราสองคนมาก ๆ”
“ค่ะ หนูรู้แล้วค่ะแม่ ไปก่อนนะคะ”
“อืม โชคดีนะลูก”
มะนาวไหว้แม่และกอดรำพึงอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้ามาในรถของเซย์จิ เมื่อเขาขับรถออกมาจากบ้าน ก็ถามเธอทันที
“ทำอย่างกับว่าจะไม่กลับบ้านแล้วอย่างนั้นแหละ คงไม่คิดจะไปหมกตัวอยู่ในหอในตลอดหรอกนะ ที่นั่นน่าเบื่อจะตาย”
มะนาวไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ยิ่งทำให้เซย์จินึกอยากจะยั่วเธอ
“น้ารำพึงไม่เห็นรอยที่คอของเธอเหรอ ถึงไม่สงสัยเลยว่า เมื่อคืนเธอหายไปไหนมาทั้งคืน”
มะนาวไม่ทันรู้ตัว เธอรีบลูบไปที่ลำคอตัวเองทันที และเมื่อหันมาเห็นเซย์จินั่งขำ ก็รู้ว่าหลงกลเขาไปแล้ว
“คุณต้องการอะไรกันแน่ แม่บ้านที่คอนโด มีคนทำประจำอยู่แล้ว ทำไมต้องเปลี่ยนคนด้วย”
“ฉันไม่ชอบเธอก็เลยไล่ออก กลัวอะไรงั้นเหรอ แม่ของเธออุตส่าห์รับรองด้วยตัวเองเชียวนะว่า เธอทำงานบ้านเก่งมาก อย่าให้ฉันผิดหวังล่ะ”
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ”
“หึ!”
เธอถามเขาตรง ๆ แต่เซย์จิกลับไปตอบอะไรเธอเลย และขับรถไปที่คอนโดของตัวเองด้วยความเร็ว จนมะนาวรู้สึกกลัว แต่ก็ทำได้แค่นั่งตัวแข็งอยู่ในรถ เธอรู้ว่าเซย์จิชอบความเร็ว เขามักจะไปแข่งรถกับเพื่อน ๆ ของเขา หลังจากเล่นฟุตบอลที่มหาลัยเสร็จแล้ว และแน่นอนว่าหลังจากนั้น ก็ต้องมีผู้หญิงติดตามมาด้วย
“ถึงแล้ว ลงมาสิ"
มะนาวเดินลงมา แต่ก็แปลกใจเมื่อเห็นว่าเซย์จิ เดินไปเปิดประโปรงด้านหลัง และยกกระเป๋าของเธอออกมา
“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณเซย์จิ เอากระเป๋าของฉันลงมาทำไมคะ”
“เดินเข้าไปเถอะน่า นี่กุญแจห้องกับคีย์การ์ด เก็บเอาไว้ให้ดี ต่อไปเธอต้องเป็นคนดูแลทั้งหมด”
“ฉันรู้ค่ะว่าต้องมาทำความสะอาด แต่ว่ากระเป๋าของฉัน…”
“ไม่ต้องเสียเวลาหรอกน่า ไปกดลิฟต์สิ”
มะนาวเริ่มรู้ชะตากรรม เพียงแต่ว่าเธอไม่อยากยอมรับ ทั้ง ๆ ที่คิดจะหนีให้เร็วที่สุด แต่กลับเป็นคนเดินเข้ากรงซาตานด้วยตัวเอง เมื่อเธอกดลิฟต์แล้ว เซย์จิกก็กดชั้นแปด ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงของมะนาว
ห้อง 808
เมื่อเดินออกมาจากลิฟต์ เซย์จิก็เดินนำทางเธอไปจนถึงห้องที่อยู่ริมสุด ซึ่งเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด
“เปิดประตูสิ รหัส XXX…. จำเอาไว้ด้วยล่ะ”
เขาบอกรหัสให้เธอกดตาม และสั่งให้เธอเปิดห้อง เมื่อเธอเดินเข้าไป เขาก็ลากกระเป๋าของเธอตามเข้ามาทันที
“เอ่อ…”
“ห้องนอนอยู่ทางนี้ ตามมาสิ”
“เอากระเป๋าวางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องลากเข้าไป”
“หวงอะไรนักหนา ก็แค่กระเป๋าเสื้อผ้าไม่ใช่หรือไง ไหนเปิดดูสิว่าเอาอะไรมาบ้าง”
“ไม่ได้ค่ะ!”
เธอยื้อแย่งกระเป๋าจากเขา แต่เซย์จิไวกว่า เขาดึงกระเป๋าและจับตัวเธอลากข้ามาในห้องนอนพร้อม ๆ กัน มะนาวไม่เคยมาที่นี่มาก่อน แต่เคยรู้ว่าเซย์จิมีคอนโดอยู่ที่นี่
“ตู้นั้นยังว่าง เก็บของใส่เข้าไปสิ”
“ไม่จำเป็นมั้งคะ ก็แค่มาทำความสะอาด ไม่ได้มาอยู่”
เซย์จิหันมายิ้ม และดึงเธอเข้ามากอด สายตาของเขาทั้งร้อนแรงและเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย จนมะนาวรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เธอไม่อยากหลวมตัวและถลำลึกไปมากกว่านี้
“กลัวอะไรล่ะ เมื่อคืนนี้เรายังมีความสุขด้วยกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”
“คุณเซย์บอกว่าจะพามาดูห้อง แล้วจะพากลับ…ไปที่หอ…อย่าค่ะ”
ว่าแล้วเขาก็ก้มลงมาขบเม้มใบหูของเธอเล่น และใช้เสียงกระเส่าพ่นลมเข้าไปเล็กน้อย มะนาวถึงกับยืนนิ่งเพราะความตกใจ เธอกำลังจะแพ้เสน่ห์ของเขาอีกแล้ว
“มะนาว… เธอรู้มั้ยว่าคนที่ขัดใจฉัน สุดท้ายแล้วจะเป็นยังไง”
“มะ ไม่รู้ค่ะ”
"พูดไปเขาก็เริ่มเลื่อนล้วงแขนลงไปในซอกกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอ อีกมือหนึ่งก็ล้วงเข้ามาที่หน้าอก ใต้เสื้อยืดพอดีตัวที่เธอใส่มาวันนี้
“หอมจังเลย ใช้ครีมอาบน้ำอะไรน่ะ หรือว่า…กลิ่นสาบสาว”
“อย่าค่ะคุณเซย์ อย่าทำอะไรฉันเลย อ๊ะ!"
เมื่อเขาล้วงลงไปถึงใจกลางจุดสงวนที่เธอพยายามหนีบขาเอาไว้ แต่เซย์จิก็มีวิธีทำให้เธอยอม
“หันมานี่สิมะนาว ขอจูบหน่อย”
“อื้อ…”
เธอต้านทานเขาไม่ได้เลย แม้ว่าอยากจะทำ แต่ร่างกายของเธอกลับเข้าร่วมอย่างเต็มใจ มะนาวถูกดันไปที่เตียง และล้มลงอย่างง่ายดาย ไม่นานเสื้อยืดและบราก็ถูกดึงออกไปพร้อมกัน เซย์จิไม่คิดจะเบามือเลยสักนิด ลิ้นที่ล้วงเข้ามาแต่ละครั้ง ทำเอามะนาวหายใจติดขัด จนอ่อนระทวย เมื่อเขาจับกางเกงเธอเพื่อจะถอด มะนาวก็ดึงเอาไว้ทันที
"อย่านะคะคุณเซย์! ฉันยังเจ็บอยู่!”
“แต่ฉันอยากได้นี่นามะนาว ขอสักรอบเถอะนะ รอบเดียวก็ได้… นะครับคนดี”
